හෙලෝ!
ඉතින් මොකද මේ හදිස්සියෙ?
මට උඹත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕනෙ. මේ වෙලාවෙ පුළුවන්ද?
කමක් නෑ. කියපං.
බිසී නම් මම පස්සෙ ගන්නම්.
අවුලක් නෑ. කියපං.
මං ඉන්නෙ අවුලක. මං කියන්නෙ කරන්නෙ මොනවද කියලවත් මං දන්නෙ නෑ.
මොකක්ද උනේ?
වෙන්න තියෙන හැමදේම.
මොකක්ද උනේ කියල මුල ඉඳල කියනවද?
ප්රහේලිකාවක හරස් පද වගේ මට උත්තර හොයාගන්න කියල වචන වලින් දමල ගහන එක තේරුමක් නෑනෙ.
මට මේ ජීවිතේ තිත්ත වෙලා තියෙන්නෙ.
ඇයි?
මං දන්නෙ නෑ. මට තේරෙන්නෙ නෑ.
මොකක්ද උනේ?
අපි රණ්ඩු උනා.
කවුද?
මමයි. මේනකයි.
ඉතින්?
ඉතින්. ඉතින් මේක හරියන්නෙ නෑ.
මොකක්ද?
අපිට එකට ගමනක් යන්න බෑ.
කොහේ යන්නද දාගෙන හිටියෙ.
විහිලු නෙවෙයි බං. මාව ටිකක් අහගෙන ඉඳපං.
මං අහගෙන ඉන්නෙ.
මං කියන්නෙ ජීවිතේ ගැන.
ඉතින්.
අපිට මේ විදියට දිගට යන්න බෑ. අපේ අදහස් ගැලපෙන්නෙ නෑ.
මොකක්ද උනේ?
එයා මාව තේරුම් ගන්නෙ නෑ. මං කියන්නෙ කරන්නෙ මොනවද? මං එයාගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ මොනවද කියල එයාට ගානක්වත් නෑ.
ඉතින් එයාට කියල බැලුවද?
මොනවද?
උඹට ජීවිතේදි උගෙන් ඕනෙ මොනවද කියල.
නෑ.
ඉතින් ඇයි කිව්වෙ නැත්තෙ?
මං කියන්නම ඕනෙද?
නෑ. උඹ කවදහරි උගෙන් ඒ ගැන අහල තියනවද?
මොකක් ගැනද?
ඌට ජීවිතේ ඕනෙ මොනවද කියල.
නෑ.
එහෙනම්?
මං එයාට ගෑනියෙක්ගෙන් වෙන්න ඕනෙ යුතුකම් ඔක්කොම කරල තියෙනව. දැනුත් කරනව.
ඌට ඕනෙ උඹ ඔය කරන ඒවමද කියල කවදාවත් අහල නැද්ද්?
නෑ.
ඒක තමයි වැරැද්ද.
මොකක්ද
මුකුත්ම අහන්නෙ නැති එක
ඇයි.
ඌට පේන කියන්න බැරුව ඇතිනෙ. ඉතින් ඌ දන්නෙ නෑ උඹට මොනවද ඕනෙ කියල. උඹ උගෙන් අහල නැති හින්ද ඌ කියන්නෙත් නැතුව ඇති.
මොනවද?
ඌ උඹෙන් ජීවිතේදි බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ මොනාද කියල.
කියන්නම ඕනෙද තේරුම් ගන්න?
මුකුත්ම නොකිය හැමදේම තේරුම් ගන්නකම් බලන් ඉන්න පුළුවන්ද බං. උඹ මේ මට කතා කරනව වගේවත් ඌ එක්ක කතා කරපන්.
ඊට පස්සෙ?
ඊට පස්සෙත් ඌ උඹව අහන් ඉන්නෙ නෑ වගේ නම් මං මිනිහට කතා කරල බලන්නම්.
බලමු
මොකක්ද බලන්නෙ? කතා කරපං. ඌට දැනෙන්න දියං උඹට ඌ එක්ක බෙදාගන්න දෙයක් මේ ජීවිතේ ඇතුලෙ තියනව කියල.
අන්ධයෙක් ගොළුවෙක් බීරෙක් වගේ තව කෙනෙක් එක්ක ජීවිතයක් බෙදා ගන්න බෑ.
කතා කරන එකයි අහන් ඉන්න එකයි දෙකම කරන්න වෙනවා.
මිනිස්සු කවදහරි අපිව තේරුම් ගනීවි කියල බලන් ඉන්න ගියොත් හැමදාම වෙන්නෙ බලාගෙන ඉන්න තමයි.
හ්ම්ම්.
මොකද යකෝ හ්ම්ම් කියන්නෙ.
මං තියන්නම්.
ඉවරද?
මොනවද?
කියන්න ඕනෙ ටික.
ඔව්.
එහෙනම් ඌට කතා කරපන්. මම පස්සෙ කෝල් එකක් දෙන්නම්.
හා
ජීවිතය බොහෝ කෙටි වන්නටත් දිගු වන්නටත් පුළුවන. එහෙත් එය බොහෝ විට තීරණය වන්නේ අපේ ජීවිත කාලය මත නොවේ. අපි ආදරය කරන උන් සමඟ බෙදාගන්නා ඉතා කුඩා නිමේෂයන්ගෙනි.
ඔබට මතකයට නංවා සිනා නඟන්නට හැකි හෝ අඬන්නට හැකි මොහොතවල් ඔබේ ජීවිතයේ තිබිය යුතුය. ජීවිතය ජීවත් වන්නාක් මෙන් දැනෙන්නේ එවිටය. ආපසු හැරී, ආ මඟ දෙස බැලීමේදී මගේ එතුවක් අවතැන්ව තිබූ ජීවිතයේ නැවතාරම්භය සිදුවූයේ උක්ත ඇමතුමෙන් පසුව බව මම හඟිමි.
නැවත ඇමතුමක් දී කතා කරන්නට ඇය දැන් නැත. ජීවිතය ඉකුත්ව යමින් තිබේ. එහෙත් බොහෝ සතුටු හදවතින් යුතුව එය වැළඳගන්නට දැන් මට පුළුවන. ගෙවා ආ දිගු ගමනකින් පසු මම නැවතී හිඳිමි. මේ මගේ ජීවිතය ගැන මා ලද ඉසිඹුවක ලියැවුනු පොත ඇයට පුදමි.
අවසන් ය කියා මඟ දමා ගිය
ජීවිතය පුරුද්දා එකලසක් කොට
සිනා සී යලි මා අතට දී, යන්න ගිය
නුඹටමය මේ ජීවිතය...
අහිමි වන්නට නොදී රැකගත්තාට
එරා
No comments:
Post a Comment