අඳුරු නුබ ගැබට වී එලිය දුන් සඳද නැත...
තනිකමට ළඟින් උන් තරු කැකුලු පෙතිද නැත...
සුවඳ ගෙන නුඹ වෙතින් හැමූ මද පවන වෙත...
ලියා දුන් කවි පදත් තවම පෙර විලස ඇත...

ගඟද පෙර ගැලූ ලෙස පෙන නගා ඉතිර යත...
ඉවුර වෙත දුව අවුත් පුලිනතල සිඹ ඇදෙත...
එදා ගිය මඟ අදත් යතත් පා පුරුදු නෙත...
ලඟ රැඳුනු නුඹ නැතැයි කියයි මට මගේ සිත...

සුසුදු පෙති විදාලා නටු අගෙක රැඟුම් දෙත...
පුංචි සේපාලිකා මල් කැලට මතක ඇත...
අදත් පෙරදා වගෙයි සඳ අහස අරා නැත...
මම තවම එතැන ඉමි,නුඹ යලිදු දකිනු නැත...