කරගැට

බිඳී ගොස් වේදනා දෙන තරම්...
හුරු නමුදු කඳුලු කැට බිහි කරන්...
ඇත්තටම හදවතෙහි තිබුනි නම්...
කඳුලු කැට නිවනු කෙලෙසක ඉතින්...


ළඟට ළංවී සුවැති සෙනෙහසින්...
සෙමෙන් පිරිමැද ඇඟිලි තුඩු අගින්...
පනින කඳුලට බැඳුනු ලොබ සිතින්..
බින්දෝද කෙලෙස දනිමුද ඉතින්...

කුමක් කරමුද උන්ට බැඳි වෙරින්...
දරාගමි හපාගත් තොල්පටින්...
කිසි දිනෙක නිම නොමැති ඒ දුකින්...
ලේ රසද දැනෙන තුරු දිව අගින්...

සඳවත අහස මැද ඇවිදින් රෑ යමට...
සිතුවිලි පෙලී කඳුලක් කැඳවා නෙතට...
තරු කැට සදිසි නුඹ නෙත් සිහිවන කලට...
කඳුලක් ඇවිත් රැඳුනා නෙතු යුග අගට...

පිනි කැට වැටී දිලිහෙන තණපත් දිගට...
තබමින් උදේ නැගෙනා හිරු රැස් වලට...
තරු එළි නිවා හෙට රැයටත් දිලෙන්නට...
සඳ ගිලිහුනා අවපස දුක් තුරුල්කොට...

මදනල ඇවිත් සීතල ළය උණුහුමට...
තුරුළුව නුඹට හිමි ඉඩ අහුරුවා සිට...
හදවත නැගෙන තනිකම ඉසිඹුවක් කොට...
කවි පද අකුරු කෙරුවා දුක බිඳින්නට....

අඳුරු නුබ ගැබට වී එලිය දුන් සඳද නැත...
තනිකමට ළඟින් උන් තරු කැකුලු පෙතිද නැත...
සුවඳ ගෙන නුඹ වෙතින් හැමූ මද පවන වෙත...
ලියා දුන් කවි පදත් තවම පෙර විලස ඇත...

ගඟද පෙර ගැලූ ලෙස පෙන නගා ඉතිර යත...
ඉවුර වෙත දුව අවුත් පුලිනතල සිඹ ඇදෙත...
එදා ගිය මඟ අදත් යතත් පා පුරුදු නෙත...
ලඟ රැඳුනු නුඹ නැතැයි කියයි මට මගේ සිත...

සුසුදු පෙති විදාලා නටු අගෙක රැඟුම් දෙත...
පුංචි සේපාලිකා මල් කැලට මතක ඇත...
අදත් පෙරදා වගෙයි සඳ අහස අරා නැත...
මම තවම එතැන ඉමි,නුඹ යලිදු දකිනු නැත...

මේ පැතුම් නුඹටමයි

සීතලට ගුලිවෙන්න වරම් මට අහිමි යැ'යි
නිදි දෙව්දු මා අතැර ගියේ අළුයමේමැ'යි
චිරි චිරිය වැහි පොදෙහි තාලයක් නොවේමැ'යි
එහෙත් සොබදම් මවුගෙ අරුමැසිය එය තමයි

කඳුලු කැට විලස වැහි බිඳිති පොලවට වැටෙයි
මද පවනෙ මුසුවෙමින් මුළු ගතම කිලිපොළයි
වෙනදාට සුවගෙනා සියොත් ගී නැති හැඩයි
එහෙත් ඇරඹෙන දිනෙහි නැවුම් සුසුවඳ දැනෙයි

තෙමුනු කුසුමන් කැකුළු සීතලෙහි පෙති හරියි
ඇහැරෙන්න බැහැ කියන අලස නෙතු සිහිකරයි
අරුණැල්ලෙ සුපෙම්බර මහරු බව තව තියෙයි
ඉතින් මේ පැතුම් පොදි සොඳුරියේ නුඹටමයි

හද මගේ ළඟ නොවේ

තරු මල් කැට දිලුනා නිදි නැති රෑ
නිල් සඳවත හැඬුවා කඳුලක් ගෑ
පෙම් මදනල මෙතුවක් මා ලඟ පෑ
දඟකාරකමට හදවත ඉවසුම් නෑ

නුඹ රුව දිසුනා නෙත අඳුනක් ගෑ
හසඟන විලසින් හද රැඟුමන් ලෑ
කඳුලක් සැලුවත්සඳවත නුබ පෑ
පිනි කැට වැටුනා ගත සිහිලක් ගෑ

මල් පොඩි දිලුනා අතු අග රූ පෑ
තුරුපත් සැලුනා සිලි සිලි ගී ගෑ
නුඹ අරගෙන ගිය හද හසරැල් ලෑ
නැතියෙන් හැඬුවා සිතිවිලි ඉකි ගෑ

මතකයෙන්...

රොබරෝසියා මල් අතුල බිම,
නුඹට ලංවී මදහසින්,
ගෙවූ දිනයන් තවම මතකෙකි,
කෙලෙස යන්නට දෙමි ඉතින්,

එදා සරසවි බිමෙහි හමුවී,
බැඳීලා අපි සෙනෙහසින්
ඇවිද ගිය මේ සොඳුරු මාවත
ගෑව සුවඳෙකි සිහිනෙකින්

හන්තාන කඳු මුදුන් පිසලන
මද නලෙහි දැවටී සෙමින්
නුඹේ මතකය මාව හඬවයි
මහවැලිය සේ රැලි දෙමින්

එදා අතිනත් බැන්දන් පියමං
කෙරුව මුත් විහඟුන් ලෙසින්
නුඹද මා අද දෙතැන දෙදෙනෙකි
මල් පිපී ඇත පෙරලෙසින්

ඇය මගේ සුරඟනයි

මල් කැකුලු නෙතු හරින අලුයමේ තනිවෙලා..
හැඬුවාලු සුර ලියක් තනිකමයි මට කියා..
රැයේ විත් අහස කඳුලැලි හෙලූ පසුවෙනා...
තවම තනිවී කිමද කොහිද මිතුරන් සැමා...

වැසි දියෙන් තෙමුනු තුරු වදුලු දිය වගුරනා..
දුටු මතින් විත් වැටුනු සඳ කිරණ සමඟිනා..
කළු වළාකුළු ඇවිත් නැවත හෙලු කඳුලිනා...
තටු තෙමී යනු නොහැකි කමින් මෙහි නැවතුනා...

හිරු ඇවිත් නව දිනට මුදු කිරණ අතුරනා...
වියලනා තෙක් කෙලෙස ඉන්නෙ නුඹ තනියෙනා...
මා ඇසූ පැනය ලඟ නැවතුනෙන් සුරඟනා..
යනු නොහැකි ඇය මගේ හදවතේ නැවතුනා..

තවම මම පෙම් කරමි

කඳුළ නෙතු තෙමාගෙන ඔහෙ බිමට වැටෙවී...
ළඟින් මෙතුවක් රැඳුනු බව නොකිය ගලාවී...
සුවඳ හදවත සැඟවු එහෙම තව තියෙවී...
යලි නොහැරි යනු මැනවි ආලවත් දයාවී..

බොඳවු නෙත නුඹේ රුව පෙර ලෙසම දකීවී...
කියනු බැරි නමුදු මෙය කියන්නෙමි ප්‍රියාවී...
පෙම් කලේ දෙදෙනාම නම් ගයා මියුරු ගී...
කිමද මට පමනක්ම විරහවක් උරුම වී..

පෙරදාක ඉගිල යන අතර දුටු ශ්‍රියාවී...
හදවතත් සොරාගත් අරුම සිත පෙලාවී...
නුඹ ගියත් යලි නො එන ලෙස දුරක මුලාවී...
වරද මාගේ නොවෙයි නුඹේමයි කුමාරී..

එක් රැයක සෙනෙහස

සදවත ගිලිහ ගිය මුදු දිනිඳුට ඉඩදී..
රෑ කල සිහින සුවඳය තවමත් හදෙහී...
නුඹ ළඟ ගෙවුනු ඉසිඹුව ගෙවුනද නිමවී...
යන්නට හරිනු කෙලෙසද මතකයට මිදී...

සුන්දර සකුන ගී පද හින්දා ඇහැරී...
උණුසුම නුඹේ සෙව්වා සිහිනයෙන් මිදී..
තරුකැට නිවී නව දිනයට එලඹෙද්දී...
නුඹ දුර ඇදුනු වග අදහනු බැහැ ළබැදී...

එක රෑ ප්‍රේමයෙන් දුක් දෙන කයට බැදී...
තිබුනත් සමුදෙනා බැරි උණුහුමක් රැදී...
අවසන් කෙරුම මිස සම්මතයෙහි සැඟවී...
යළි නුඹ දකින වරමක් කුමට පෙම්වතී...