කරගැට

බිඳී ගොස් වේදනා දෙන තරම්...
හුරු නමුදු කඳුලු කැට බිහි කරන්...
ඇත්තටම හදවතෙහි තිබුනි නම්...
කඳුලු කැට නිවනු කෙලෙසක ඉතින්...


ළඟට ළංවී සුවැති සෙනෙහසින්...
සෙමෙන් පිරිමැද ඇඟිලි තුඩු අගින්...
පනින කඳුලට බැඳුනු ලොබ සිතින්..
බින්දෝද කෙලෙස දනිමුද ඉතින්...

කුමක් කරමුද උන්ට බැඳි වෙරින්...
දරාගමි හපාගත් තොල්පටින්...
කිසි දිනෙක නිම නොමැති ඒ දුකින්...
ලේ රසද දැනෙන තුරු දිව අගින්...