හිරුත් මලිගිය හවස් යාමෙක නුඹේ අතිනත් හා වෙලී
සඳත් අහසට ඇවිත් හිනැහෙන මොහොත වනතුරු තුරුළු වී
අපි හිටිය වග දැනන් උන්නා නොවෙද දුර උන් තරු එළී
මුකුත් නොකියම ඈත මුහුදට යොමුවු නෙතු අතරෙහි ගැලී
එකින් එක තත්පර ගෙවුනු හැටි තවම මතකයි සියුමැලී
කියඹු වැල් නුඹෙ උවන සිපගත් මගේ අතැඟිල්ලක රැඳී
නුඹව සිපගත් වාර දහසක් ගැන රහස් මා හා ගැයී
අදත් නුබ ගැබ දුකින් වාගෙයි හිරු ගිලෙද්දී දැවි දැවී
තවම ඉරබටු තරුව පමණෙකි එහෙත් අඳුරක් නෙත බිඳී
කඳුළු අතරෙහි ගියත් බොඳවී කාලයේ තිරයෙන් වැහී
එදා වාගෙම තවම විඳගමි නුඹේ උණුහුම මා විඳී
ඉතින් එක දෙකකින් පටන් ගෙන රිදීයෙන් වැඩ දා මැවී
කාලයේ දිගු ගමන් මඟ දුර එකක් වග මට කියා දී
තවම ඔච්චම් කලත් මට නුඹ මුව සිඹින මොහොතක එබී
එදා මෙන් නැත කීකරුය ඒ කියඹු වැල් සුළඟෙහි බැඳී
එරා
No comments:
Post a Comment